ข้าวฟ่าง ข้าวปั้น คือทั้งชีวิตของตัวเรา...วันนี้ข้าวฟ่างเปิดเรียนวันแรก มีหม่าม๊าไปอยู่เป็นเพื่อน ตอนเช้าข้าวฟ่างออกอาการอยากไปมาก กินข้าวเสร็จรีบไปยืนรอหม่าม๊าที่รถเลยทีเดียว ส่วนเราไปช่วงเกือยเที่ยงไปเปลี่ยนให้เบนซ์ไปกินข้าว ถามbenzว่าฟ่างเป็นไงบ้าง...เหมือนเดิมต้องมองเห็นเราในสายตาเขาตลอด หลังเปลี่ยนกันก็พาข้าวฟ่างขึ้นไปอยู่รวมกลุ่มเพื่อเตรียมไปนอน ช่วงเดินลงต้องเข้าแถวเดินลงเอง ข้าวฟ่างขอให้อุ้มแต่เราไม่เอาเพราะอยากให้เดินเองเหมือนคนอื่นๆ..เท่านั้นแหละเขื่อนแตกเลย น้ำตา ขี้มูกเอยเทออกมาเพียย สุดท้ายต้องยอมอุ้มเพราะสงสาร ตอนแรกไม่ยอมนอนเพราะไม่คุ้นเลยเรียกหาผ้านิ่มๆประจำตัว(ผ้าแพร) ก้อต้องนั่งอยู่จนหลับแล้วก้อให้benzดูต่อโดยรอด้านนอก ส่วรเรากลับไปอัดรูปติดบัตรข้าวฟ่าง โรงเรียนเลิกประมาณบ่าย3 ตอนบ่าย2.30 น.จะออกไปหาซะหน่อย benz บอกออกมาตั้งแต่บ่ายโมงกว่าแล้วเพราะข้าวฟ่างตื่นมาไม่เจอใครร้องลั่นเลยจนครูเขาพามาหาbenz ซึ่งก้อเกือบเอาไม่อยู่เพราะข้าวฟ่างจะหาป๊าคนเดียว ก้อเลยพากลับก่อน และพาไปกินswensenกะคุณยาย และข้าวฟ่างก้อลืมเลยว่าจะหาป๊าม้น555 พรุ่งนี้เอาใหม่ ให้คุณยายไปอยู่แทน ไม่รู้จะเป็นไง หึหึหึ สงสัยไม่พ้นได้วิ่งไปดูเองแน่ๆ เห็นวันนี้แล้วใจเราก้อแป้วเหมือนกันที่เห็นข้าวฟ่างร้องไห้ขนาดนี้ อยากอุ้ม อยากกอดนานๆให้หายร้องไห้ ในใจก้อบอกตัวเองไว้ว่าอดทนเดี๋ยวลูกก็ปรับตัวได้ นี่แค่ไปโรงเรียนนะตัวเรายังเป็นขนาดนี้เลย ลูกเป็นทุกอย่างของเราจริงๆ ส่วนแสบเล็ก.ช่วงนี้ก้อไม่เบา อุ้มแล้ววางไม่ได้เลย แค่นั่งก้อแวๆแล้ว เอาแต่ใจมาก ท่าทางจะติดอุ้มแล้ว รอดูละกันว่าโตมาจะแสบข้าวฟ่างหรือเปล่า.....
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น