ช่วงนี้พระศุกร์เข้าพระเสาร์แทรก งานติดขัดตลอด แถมร่างกายช่วงนี้แย่ลงกว่าที่คิด หลังเริ่มมีอาการปวดมากกว่าเดิม เมื่อวานลองไม่กินยา ผลออกเลยรู้สึกปวดหลังมากขึ้น ตอนนี้ต้องใช้เข็มขัดแชมป์โลกช่วยรัดหลัง เฮ้ออออ จะเป็นหนักกว่านี้ไหมว่ะ แต่จะโทษใครได้นอกจากตัวเอง จัดเวลาไม่เป็น ไม่มีช่วงออกกำลังกาย ไม่มีช่วงที่ได้ไปชาร์ตแบตตัวเองเหมือนคนอื่นๆ ผูกต้วเองอยู่กับงาน คงต้องหาเวลาบ้าง สายตาก็เปลี่ยนไประดับนึงแล้ว ใส่แว่นตลอด ชีวิตตอนโตนี่มันยากกว่าตอนเด็กเยอะเลย ตอนนี้เริ่มถอนประกันบางตัวออกเพราะเงินเริ่มไม่พอ ขนาดไม่ได้ไปเที่ยวยังเงินฝืดขนาดนี้ เซ็ง แต่ยังดีที่บริษัทช่วยออกค่าเทอมฟ่างให้ ถ้าไม่ช่วยก็ตายแน่ ค่านม ค่ารักษาพยาบาล ค่ากิน ค่าเรียนพิเศษ ฯลฯ ยิ่งปีนี้ตัวเราเองเข้า รพ.หลายครั้งด้วย .. บ่นๆๆๆๆๆๆ เพราะไม่รู้จะคุยกะใคร แต่ก็ดีใจที่ยังมีข้าวฟ่าง ข้าวปั้น ทำให้รู้สึกว่าเราต้องไหวตลอด ดีใจที่มีหนูทั้งสองคนนะ ^^
