วันแม่2555

วันแม่ผ่านมาอีกรอบ ในรูปเป็นข้าวฟ่าง แต่รูปข้าวปั้นยังไม่ได้เอาลงเพราะipadมันไม่ยอมให้แนบไฟล์ (รูปข้าวฟ่างดึงจากpicasa). ตอนนี้ข้าวฟ่างเกือบจะ 3ขวบแล้ว ส่วนข้าวปั้นอีกไม่กี่วันก้อจะครบ 5เดือนเต็ม โดยทั่วๆไปช่วงนี้ก็ไม่มีอะไรมาก. แค่มีความรู้สึกว่าตัวเองแก่ขึ้นเยอะ(สังเกตุจากสีผม อาการปวดหลังและข้อมือ) เดี๋ยวนี้พอได้ตื่นสายหน่อย(7โมง)เพราะข้าวปั้นยังกลิ้งอยู่บนที่นอนได้ ส่วนข้าวฟ่างก็จะนอนไปเรื่อยๆแต่ถ้าตื่นมาจะมีคำพูดที่พูดก่อนเลยว่า"ฟ่างจะเล่นipad"...เล่นมันแต่เช้าเลย หลังจากตื่นจากนิทราก็เป็นเวลาอาบน้ำของเด็กๆ ตอนนี้ถ้าเลือกอาบน้ำได้ขออาบให้ข้าวฟ่างดีกว่า เพราะหมูน้อยข้าวปั้นมีท่อนแขนท่อนขาอันทรงพลังมากหรือไม่ก้อคิดว่าตัวเองเป็นกุ้ง..ดีดเก่งฉิบเป๋ง ดีดทีจะหลุดมือเอาง่ายๆ วอนจมน้ำซะแล้ว ข้าวฟ่างไม่มีไรมากแค่ขอมีของเล่นเต็มๆอ่างเท่านั้นพอ(แต่ชอบมาแย่งข้าวปั้นอาบ)


ตอนนี้ข้าวฟ่างพูดเก่งมากๆๆๆๆๆๆแถมย้อนเป็นด้วย "ทีป๊ายังทำได้เ

Central. Central

เอารูปเก่าข้าวฟ่างมาลงใหม่
วันนี้พาทั้งหมดไปเซ็นทรัลลาดพร้าวเอารถของเบิร์ดไปรปภ.ให้การต้อนรับดีมากรถอื่นเขาหาที่จอดรถแทบตาย คันของเราแค่มีมากกว่าคันอื่นตรงดาวสามเหลี่ยมหน้ารถ(นอกนั้นก็เหมือนๆกัน มี4ล้อ กระจกหน้าหลังเหมือนๆกันทุกคัน) ทำให้ได้ที่จอดรถเร็วมากโดยการเชื้อเชิญเราเข้าจอดเลยทีเดียว ก็รู้ว่าเขาก้อคงหวังเงินtipพิเศษ ก็ไม่ได้ว่า เขาก้อคงต้องใช้เงินเราก้อต้องการที่จอดรถ เมื่อผลประโยชน์ลงตัวทั้งคู่ มันก้อต้องตกลงไปตามนั้น 555.  วันนี้ไม่รู้เป็นไรหงุดหงิดกับข้าวฟ่างมากๆๆๆแทบจะเตะเลยทีเดียว พยายามใจเย็นก็แล้ว มันไม่ได้ผล เอาให้แม่มันเลยดีกว่า เด็กจะซนไปตามเรื่องตามราว แต่ข้าวฟ่างมันก้อเกินไป วันนี้พาไปเพราะอยากพาลูกออกไปข้างนอกบ้านบ้าง อยากพาไปกินโน่นกินนี่ เพราะที่ผ่านมายอมรับว่าทำแต่งาน วันหยุดก้ออยากพักอยากอ่านหนังสือ แต่พอพาไปแล้วก้อเป็นซะอย่างนี้ ได้แต่ทำใจรอข้าวฟ่างโตก่อนล่ะกัน ส่วนข้าวปั้นถ้าออกนอกบ้านจะไม่ค่อยเท่าไหร่ เจอรถโยกๆก้อหลับ เดินในห้างก้อหลับ แต่อยู่บ้านหลับยากมาก. งง..ง. กลับมาบ้านปวดหัวอยากจะนอน ข้าวฟ่างหลับ ข้าวปั้นตื่น เฮอ..ไม่ได้นอนเลย พอข้าวปั่นจะหลับ ข้าวฟ่างตื่นก้อจะเล่นกะน้อง เราก้อหงุดหงิดอีก กว่าจะให้ข้าวปั้นหลับได้ก้อแย่แล้วนี่ยังจะมาปลุกอีก เลยให้ม่าม้าลากลงไปข้างล่างซะจึงได้นอนสมใจซะที. ก็พยายามบอกตัวเองให้ใจเย็นเรื่องลูก เพราะเด็กมันก้อประเภทpowerเยอะมาก ค่อยๆปรับไปล่ะกัน ถึงอารมณ์ไม่ดีในบางครั้ง แต่ก้อจะพยายามปรับตัวให้ดีขึ้นเรื่อยๆล่ะกันนะ แต่มีข้อแม้ว่าห้ามมากวนประสาทปะป๊าตอนทำงานเด็ดขาดไม่งั้นเจอดีดหึหึชีวิต ณ ตอนนี้ก้อเรื่อยๆทำงานเหมือนเดิม แต่เริ่มพยายามแบ่งเวลาให้ลงตัวมากขึ้น ไม่โหมงานแบบเอาเป็นเอาตายเหมือนแต่ก่อน เพราะถ้างานดีเงินดีแต่ไม่มีเวลาอยู่กับข้าวฟ่างข้าวปั้นก้อไม่มีประโยชน์ ทำงานหนักจนลืมสิ่งที่อยู่ข้างหลัง วันนึงอาจจะหันกลับมาแล้วงงกับตัวเองว่า เฮ้ย..ลูกมันโตขนาดนี้แล้วเหรอ ลูกเดินได้ตอนไหนว่ะ. ถ้าเป็นอย่างนี้แล้วตอนเราแก่ๆไปจะไปนึกถึงลูกตอนเล็กๆได้ไง ใช่ไหม.   จะพยายามบันทึกเรื่องราวไว้เรื่อยๆ เพื่อมาเปิดอ่านตอนแก่ๆ แต่อย่างว่า อารมณ์คนเราไม่เคยแน่นอน อยากเขียนก้อจะเขียนแล้วกันนะ