วันนี้พาทั้งหมดไปเซ็นทรัลลาดพร้าวเอารถของเบิร์ดไปรปภ.ให้การต้อนรับดีมากรถอื่นเขาหาที่จอดรถแทบตาย คันของเราแค่มีมากกว่าคันอื่นตรงดาวสามเหลี่ยมหน้ารถ(นอกนั้นก็เหมือนๆกัน มี4ล้อ กระจกหน้าหลังเหมือนๆกันทุกคัน) ทำให้ได้ที่จอดรถเร็วมากโดยการเชื้อเชิญเราเข้าจอดเลยทีเดียว ก็รู้ว่าเขาก้อคงหวังเงินtipพิเศษ ก็ไม่ได้ว่า เขาก้อคงต้องใช้เงินเราก้อต้องการที่จอดรถ เมื่อผลประโยชน์ลงตัวทั้งคู่ มันก้อต้องตกลงไปตามนั้น 555. วันนี้ไม่รู้เป็นไรหงุดหงิดกับข้าวฟ่างมากๆๆๆแทบจะเตะเลยทีเดียว พยายามใจเย็นก็แล้ว มันไม่ได้ผล เอาให้แม่มันเลยดีกว่า เด็กจะซนไปตามเรื่องตามราว แต่ข้าวฟ่างมันก้อเกินไป วันนี้พาไปเพราะอยากพาลูกออกไปข้างนอกบ้านบ้าง อยากพาไปกินโน่นกินนี่ เพราะที่ผ่านมายอมรับว่าทำแต่งาน วันหยุดก้ออยากพักอยากอ่านหนังสือ แต่พอพาไปแล้วก้อเป็นซะอย่างนี้ ได้แต่ทำใจรอข้าวฟ่างโตก่อนล่ะกัน ส่วนข้าวปั้นถ้าออกนอกบ้านจะไม่ค่อยเท่าไหร่ เจอรถโยกๆก้อหลับ เดินในห้างก้อหลับ แต่อยู่บ้านหลับยากมาก. งง..ง. กลับมาบ้านปวดหัวอยากจะนอน ข้าวฟ่างหลับ ข้าวปั้นตื่น เฮอ..ไม่ได้นอนเลย พอข้าวปั่นจะหลับ ข้าวฟ่างตื่นก้อจะเล่นกะน้อง เราก้อหงุดหงิดอีก กว่าจะให้ข้าวปั้นหลับได้ก้อแย่แล้วนี่ยังจะมาปลุกอีก เลยให้ม่าม้าลากลงไปข้างล่างซะจึงได้นอนสมใจซะที. ก็พยายามบอกตัวเองให้ใจเย็นเรื่องลูก เพราะเด็กมันก้อประเภทpowerเยอะมาก ค่อยๆปรับไปล่ะกัน ถึงอารมณ์ไม่ดีในบางครั้ง แต่ก้อจะพยายามปรับตัวให้ดีขึ้นเรื่อยๆล่ะกันนะ แต่มีข้อแม้ว่าห้ามมากวนประสาทปะป๊าตอนทำงานเด็ดขาดไม่งั้นเจอดีดหึหึชีวิต ณ ตอนนี้ก้อเรื่อยๆทำงานเหมือนเดิม แต่เริ่มพยายามแบ่งเวลาให้ลงตัวมากขึ้น ไม่โหมงานแบบเอาเป็นเอาตายเหมือนแต่ก่อน เพราะถ้างานดีเงินดีแต่ไม่มีเวลาอยู่กับข้าวฟ่างข้าวปั้นก้อไม่มีประโยชน์ ทำงานหนักจนลืมสิ่งที่อยู่ข้างหลัง วันนึงอาจจะหันกลับมาแล้วงงกับตัวเองว่า เฮ้ย..ลูกมันโตขนาดนี้แล้วเหรอ ลูกเดินได้ตอนไหนว่ะ. ถ้าเป็นอย่างนี้แล้วตอนเราแก่ๆไปจะไปนึกถึงลูกตอนเล็กๆได้ไง ใช่ไหม. จะพยายามบันทึกเรื่องราวไว้เรื่อยๆ เพื่อมาเปิดอ่านตอนแก่ๆ แต่อย่างว่า อารมณ์คนเราไม่เคยแน่นอน อยากเขียนก้อจะเขียนแล้วกันนะ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น