ช่วงเวลาส่วนตัว

ข้าวปั้น...หน้าดุไปมั้ยคร๊าบบ

ข้าวฟ่างกำลังรวบรวมพลังไว้ที่ปลายนิ้ว

นานเท่าไหร่ไม่รู้ที่จะหาเวลานั่งเขียนสิ่งที่ผ่านๆมา เป็นเพราะอะไรก็ไม่รู้ที่ทำไมเราไม่มีเวลา เคยนั่งคิดว่าหาเวลาบันทึกประจำวันสักวันละ15นาทีเขียนได้เท่าไหร่ก้อเท่านั้น หึหึหึ ไม่เคยทำได้ วันนี้พาข้าวปั้นขึ้นมาก่อนแถมหลับตั้งแต่ข้างล่างด้วย จะทำไรดี ลูกก้อหลับ..อาบน้ำดีกว่า เข้าหน้าหนาวบ้าอะไรร้อนชิบเป๋ง อาบไปคิดไปทำไรต่อดี ipad ก้ออยู่กะตัว(ทุกทีข้าวฟ่างจะยึด) เออ นั่งเขียนblogดีกว่า หาเวลาสงบๆอย่างนี้ยากจริงๆ ^_^.   ช่วงนี้รับมือกับงานและลูกค่อนข้างโหดดีเหมือนกัน เริ่มที่ทุกเช้าประมาณตีห้า ตีห้าครึ่ง หกโมง หกโมงครึ่ง เลือกเอาเวลาหนึ่ง(ที่ต้องโดนแน่ๆ) จะต้องพาคุณชายท่านมาเดินรอบหมู่บ้านทุกวัน ไม่ว่าพ่อมันจะเข้านอนตอนไหน คุณชายท่านไม่เคยสน ถึงเวลาเดินเล่น ท่านจะร้องเพลง(แหกปาก)จนไม่สามารถจะทนนอนต่อได้ ...ลุกก้อได้(วะ). ใครมันจะนอนลง ร้องยังกะกวางออกลูก ถ้าเป็นเมื่อเดือนก่อนก้อจะเอาที่อุ้มแบบเป็น belt รัดเดินกอดไปด้วยกัน แต่เดี๋ยวนี้ต้องเอานั่งรถเข็นแทน แบกเดินซักสองรอบคงเข่าเสื่อมก่อนแน่ๆ หนักยังกะถังข้าวสาร เข็นไปเรื่อยๆนั่นแหละรอแดดออกก้อเข้าบ้าน ว่าแต่ก็ดีอย่างทำให้รู้ว่าตอนเช้าๆที่ท้ายหมู่บ้านอากาศดีมาก กลิ่นต้นไม้มันหอมเหมือนอยู่บ้านนอกเลย เข้าบ้านเสร็จเราก็จะมาอาบน้ำกัน^_^ ว่างๆจะถ่ายvdoไว้ให้ข้าวปั้นดูตอนโตซะหน่อย แขนขาดีดเก่งจริงๆช่วงเอาแช่ในอ่างประมาทไม่ได้ไม่งั้นจมๆๆๆ จากนั้นเราก้อจะมาปล้ำกันตอนใส่เสื้อ เกลียดมากๆเลยอีตอนต้องติดกระดุมให้ข้าวปั้น กระดุมเล็ก(ไม่รู้จะเล็กไปไหน) นิ้วเราใหญ่ ข้าวปั้นดิ้น เฮ้ย..ติดไม่ได้โว๊ย ถ้าแม่หมูอยู่ก้อเอาไปให้เขาติดให้เลย ไม่งั้นจะเกิดอาการหงุดหงิดขึ้นมาทันที จากนั้นเราก้อจะนอนกัน คุณชายท่านนอนสบาย ส่วนเราก็สัปหงกไปเรื่อยๆกลัวคุณชายนอนกลิ้งตกโซฟา กิจกรรมภาคเช้าก้อจบ ณ ตอนนี้เอง ส่วนข้าวฟ่างนะเหรอ. ... เดี๋ยวนี้เริ่มจะตื่นสายแล้ว   ช่วงเช้าเลยไม่สำแดงเดชเท่าไหร่. ส่วนข้าวปั้นก็รอยายเขามารับช่วงต่อ(ยกเว้นเสาร์ อาทิตย์ที่ต้องดูต่อเอง).  ....จบรายงานเร็วกว่ากำหนดเพราะเจ้าของเครื่องมันมาป่วนแล้ว