ถึง..ข้าวฟ่าง
วันนี้แม่หมูพาลูกหมูข้าวฟ่างไปสมัครเรียน ป๊าตามไปติดๆเอารถไปคนละคัน เพราะป๊าต้องกลับมาเคลีย์งานต่อ. วันนี้พาข้าวฟ่างเดินดูในโรงเรียนซะทั่วเลย แล้วหลังจากนั้นก็ให้หม่าม๊าอยู่เป็นเพื่อน จากเด็กตัวเล็กๆที่ซนไปตามเรื่องวันนี้โตพอที่จะเริ่มไปโรงเรียนแล้ว. มันคงทำใจลำบากช่วงแรกของข้าวฟ่างและป๊า ข้าวฟ่างจะได้เจอสิ่งแวดล้อมใหม่ เพื่อนเยอะๆ ส่วนป๊าอาจจะรู้สึกว่าอะไรมันหายไปเพราะทุกทีจะต้องมีเด็กซนๆมาคอยปีนโต๊ะทำงาน แต่อีกแค่ประมาณสิบกว่าวันเด็กคนนั้นก็จะไปใช้ชีวิตที่แตกต่่างออกไปแล้ว คิดแล้วก็อยากให้ลูกอยู่ใกล้ตลอดแต่มันคงเป็นไปไม่ได้. สมัยก่อนที่ป๊ายังเด็กฐานะที่บ้านไม่ดี อากงข้าวฟ่างยังพยายามส่งให้พี่น้องป๊าทุกคนเรียนให้จบเพราะมันเป็นมรดกที่มีค่ามากที่สุดสำหรับลูก วันนี้ป๊าก็จะทำแบบนั้น. มรดกที่จะติดตัวเราไปทุกที ไม่ว่ามันจะเหนื่อยแค่ไหนเพื่อการศึกษาของข้าวฟ่าง ข้าวปั้น. ป๊ากะหม่าม๊าจะส่งเรียนให้ถึงที่สุดเท่าที่จะทำได้.รักนะ..
Pa pop
