ก้าวที่ต้องไปต่อ

ผ่านไปหนึ่งเดือนกับการก้าวออกมาจากพิกเซลวัน ตั้งแต่ไปทำบุญที่วัดหญ้าแพรก และวนไปดูหมอดูใบไม้มา จิตใจเริ่มดีขึ้นแต่ก็ยังไม่ถึงจุดที่สบายใจ ในหัวมีแต่คิดว่าเราจะพาเรือของครอบครัวไปรอดไหม กระแสความคิดสับสนเหมือนทะเลคลั่งมันจะพาเรือเราจมไปไหม คิดจนเครียดอีกเหมือนเดิม ก็เป็นมาเรื่อยๆ จนมา3-4วันที่ผ่านมารู้ว่าสิ่งเครียดเหล่านั้นมันค่อยๆหายไป ความนิ่งเริ่มบังเกิด ^^  เริ่มมองตะกรุดตรงข้อมือที่พระให้มา มีอะไรที่มากระทบก็มองตะกุดไปแบบไม่ตั้งใจทุกที ใจก็สงบขึ้น(ความเห็นส่วนตัวนะ) ก็ลุยกันไป  เบนซ์..ช่วงนี้ก็พยายามมาก ทั้งวิ่งขายงานพิมพ์ ทั้งขายอาหารเสริม  ขายหมูแผ่น หมูหยอง วิ่งส่งเอง มีorderเสื้อ หมวก กระเป๋าของAlpha kidsเข้ามาช่วย ต้องขอบคุณทั้งเพื่อน ทั้งลูกค้าที่ช่วยเหลือยามเรากำลังตั้งตัว ขอบคุณแหมะที่คอยเป็นกำลังใจให้เสมอถามไถ่ตลอดว่าเป็นยังไง  เรือพายมันต้องใหญ่กลายเป็นเรือยักษ์ให้ได้