สี่ทุ่มสิบเจ็ดนาที...นั่งดูแม่วัวให้นมลูกหมูอยู่บนเตียง นอนตะแคงข้างให้ สบายทั้งแม่ทั้งลูก แล้วก้อมองข้างๆเตียงที่พื้น มีที่นอนบางๆปูอยู่พร้อมอุปกรณ์ หมอน หมอนข้าง ที่นอนเรานั่นเอง จำได้เลยตั้งแต่ข้าวฟ่างเกิดมาเราก้อจะนอนกับพื้นมาตลอด เดือนแรกลูกใจดีนอนที่พื้นเป็นเพื่อน เดือนสองเดือนสามข้าวฟ่างเริ่มเบื่อย้ายไปนอนบนเตียงดีกว่าสบายกว่ากันเยอะเลย เหอๆๆๆ ดีแล้วเพราะนอนดิ้นกันทั้งพ่อทั้งลูก ขาหมูลูกพาลจะมาพาดหน้าเราเดี๋ยวหายใจไม่ออกตายไปเป็นข่าวใหญ่อีก นี่ก็ใกล้อายุครบ 5 เดือนแล้ว เริ่มมีการเปลี่ยนแปลงหลายอย่างให้เห็นมากขึ้น เริ่มที่จะคลานเป็นวงกลมได้แล้ว วงกลมเหมือนวงเวียนนะคือเอาพุงเป็นจุดศูนย์กลางแล้วก็ทำท่าเหมือนคลานแต่คลานไม่ไป มันก็เลยหมุนเป็นวงกลม 180องศา มันจะไปได้ยังงัยฟ่ะ มือสองข้างก้อดูเหมือนคลาน แต่ดูขากะตูดดันยกลอยขึ้น พุงมันก็ปักกะที่นอนดิ เฮ้อ.. คิดว่าไม่เกินสองอาทิตย์หรอกเดี๋ยวก้อกระดื๊บๆได้เอง อีกเรื่องก็เป็นเรื่องคุย เดี๋ยวนี้คุยเก่ง(ขึ้นอยู่กับอารมณ์) คุยไปด้วยเอามือสองข้างมาจับกันเองด้วย มองดูมือตัวเองแล้วก้อพูดไปเรื่อยๆ มีเสียงสูงเสียงต่ำ คล้ายกับพูดในภาษาของเขาที่เราไม่เข้าใจว่าเขาพูดอะไร ตอนไปฉีดวัคซีนเมื่ออาทิตย์ที่แล้วพยาบาลยังบอกว่าให้พยายามพูดกะเขาว่า หม่ำๆ ข้าวฟ่างไม่หม่ำๆอ่ะ มันคุยจริงแล้วก็ดูดจริงเลย (นม)
ผ่านไปพฤติกรรมไปสองอย่างละ อันต่อไปเหมาะสำหรับคนชอบอุ้ม เมื่อลูกหมูเริ่มโตมากขึ้น ก็เริ่มรู้อะไรเยอะ ช่วงกลางวันจะนอนน้อยลงกว่าเดิมเพราะห่วงเล่น(คว่ำตัวมาคลานได้แล้วนี่) เริ่มตื่นนานขึ้น เพราะมีคนแวะมาดูบ่อยๆ ก้อจะอุ้มกันคนละทีสองที แรกๆก้อยอมให้อุ้มโดยดีเพราะจะหนีจากเปลไกว พออุ้มมาใกล้ชิดกันแล้วเริ่มร้อน(ขี้ร้อนโครตๆ) ก็จะพยายามดีดตัวออกให้เปลี่ยนเป็นท่าอุ้มนั่งด้านหน้า คราวนี้ก้ออุ้มไปเรื่อยๆ คนอุ้มหมดแรงก่อนก็โยนไปให้คนอื่นซะ(วางนอนแล้วร้อง) แต่พอข้าวฟ่างเบื่อแล้วเราไม่ยอมวาง ก้อจะเริ่มร้องพร้อมเหยียดตัว ทำตัวตรงๆ เพื่อที่จะให้ตัวไหลออกไปโดยที่ไม่ได้รู้เลยว่าอยู่สูงจากพื้นเท่าไหร่ ใครจะอุ้มก็ควรจะระวังให้มากเพราะเผลอแป๊ปเดียวเด็กอาจจะลงไปวัดนิ้วโป้งเท้าเราได้ นอกนั้นก็มีเรื่องเที่ยว ทุกๆวันช่วงเวลาเย็นๆประมาณ ห้าโมงเย็น จะต้องพาคุณนายข้าวฟ่างออกไปเดินเล่นรอบหมู่บ้านทุกวัน แรกๆก็ใช้การอุ้ม หลังๆมาไม่ไหวแล้วหนักเกินจะแบก โยนลงรถเข็นเลยดีกว่า สบาย..
ส่วนตอนนี้เรื่องคุณยายแอนเดอะเบ๊บ ก็ไม่มีอะไรให้ตื่นเต้น ประโยคทองจากภาคแรก "ข้าวฟ่าง ไม่ดื้อ ไม่งอแงน๊า" เริ่มจะหายไป น่าจะได้ยินเฉพาะวันจันทร์นะ(เสาร์-อาทิตย์ ยายไม่อยู่ด้วย)เพราะแกคิดถึงหลาน แต่ช่วงจันทร์ถึงศุกร์ดิ ประโยคนี้จะหายไปเพราะข้าวฟ่างเล่นทำตรงกันข้ามกับที่คุณยายพูดหมดเลย ทั้งงอแง ดื้อ นอนยาก เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ สงสัยยายแกเริ่มรับมือลำบาก เดี๋ยวนี้บังคับให้นอนสองชั่วโมงไม่ได้นะ ยิ่งประเภทนอนแป๊ปเดียวตื่นแล้วจะบังคับให้นอนต่อเลยยิ่งยาก ก็ต้องปล่อยเลยตามเลย เดี๋ยวเขาง่วงก็นอนเอง แต่ก้อมีบ้างที่เดอะเบ๊บแพ้ทางคุณยาย เมื่อเจอวิชา"คาถาอรหันต์กล่อมเด็ก" โดนทีไรหลับตลอด 1.จับเบ๊บนอนเปลไกว 2. จ้องตาสะกดจิตพร้อมยื่นมือไปหยิบคำภีร์ 3.เริ่มบรรเลงเพลงยุทธ"สวดมนต์"พร้อมไกวเปล(เบนซ์เคยบอกบทสวด แต่จำบ่ได้ คาถาป้องกันสิบทิศอะไรนี่แหละ) เดอะเบ๊บเริ่มจะกุมมือตัวเองเพื่อตั้งรับเพลงยุทธแล้วทำท่าเหมือนจะนับนิ้วสู้บทสวดมนต์ ช่วงนี้ถ้าเดินไปดูใกล้ๆ ข้าวฟ่างจะหันมามองด้วยแววตาน่าสงสารประมาณว่า"ช่วยอุ้มหนูที" เหอๆๆๆ นอนไปเถอะลูก ว่าแล้วเราก็เดินหนี ปล่อยคุณยายแกร่ายมนต์ไปเรื่อยๆ ไม่นานเกินควรเบ๊บก็หลงเข้าไปอยู่ในภวังค์ หลับปุ๋ยไปเลย ส่วนหลับยาวเท่าไหร่นั้น ไม่รู้ไม่แน่นอน ส่วนมากคาถานี้ใช้ได้ผลประมาณหนึ่งชั่วโมง เป็นหนึ่งชั่วโมงที่นานพอควรเลยสำหรับคนที่เลี้ยงเจ้าตัวเล็ก
ว่าจะนั่งเขียนนิดเดียวรอข้าวฟ่างตื่น โอ้...จะเที่ยงคืนแล้ว ไปอาบน้ำนอนดีกว่า เจอกันเมื่อใหม่เมื่อมีเวลาในโลกส่วนตัวของตัวเอง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น